Brighton-Blankenberge (5/6)

haveningang Brighton

Beachy Head 

donderdag 29 september : voor het ochtendkrieken staan we al weer op en vervolgen onze reis. Bij het verlaten van Brighton blijkt duidelijk hoe het verloop van de vaargeul is, waar we bij aankomst zo naar moesten gissen. Van het onbijt genieten we op zee, als de zon al boven de kim klimt.

de seven sisters in volle glorie !

In de richting van Eastbourne doemen al snel de beroemde Seven Sisters en Beachy Head op (zie voorgaande blogs). Met deze uitzonderlijke weersomstandigheden varen we vlak voor de uitstekende rots van Beachy Head, en kunnen zowel de oude als de 'nieuwe' vuurtoren van dichtbij bewonderen. 



Royal Sovereign vuurtoren

Beachy Head van dcihtbij.. 

Vanaf Beachy Head zetten we koers naar het vuurtoreneiland  Royal Sovereign, dat in de plaats is gekomen van het vroegere lichtschip dat waarschuwde voor de ondieptes in die omgeving.

Na passage van de Royal Sovereign zetten we koers naar Dungeness, waar dicht aan zee een grote kernreactor is gebouwd die een groot deel van Zuid Engeland van stroom voorziet. Het is zo'n lelijk complex dat je daar geen foto aan wilt besteden.

Na Dungeness buigen we af in NO richting, de koers is de SW Goodwin boei, waar we de oversteek naar Calais zullen maken. We passeren Dover, waar de grote ferries met hoge snelheid aan- en af varen. Intussen krijgen we steeds meer stroom mee, en halen op een gegeven moment zelfs 10,8 knoop snelheid over de grond. We melden ons keurig bij Dover Traffic Control met alle gegevens en de mededeling dat we de oversteek naar Calais gaan maken, dwars door de drukbevaren shipping lanes. De shipping lanes dien je qua kompaskoers zoveel als mogelijk loodrecht op de richting van de lanes over te steken, om de tijd dat je er doorheen kruist zo kort mogelijk te houden.

Achter ons vaart een groot  Nederlands zeilschip zonder zich gemeld te hebben volledig verkeerd de shipping lanes in. Dover roept hem op, na een paar vergeefse oproepen, en het dreigement andere maatregelen te nemen, zoals het sturen van de Kustwacht met alle daaraan verbonden konsekwenties, meldt de zondaar zich. In gebrekkig Engels laat hij blijken geen idee te hebben wat hij aan het doen is. Hij wordt op typisch Engelse wijze beleefd doch zeer dringend verzocht zich aan de regels te houden. Een Franse zeiler die in de buurt vaart, draait na overleg met Dover zelfs om, vaart naar de Nederlander toe en legt hem uit hoe te varen. Na die preek vaart hij keurig in ons zog richting Franse kust. Hij wordt door Dover op onnavolgbare wijze bedankt voor de medewerking. Van dit Engels taalgebruik kan ik echt genieten. Het is een schril contrast met hoe we in Nederland op de marifoon met elkaar omgaan ! 

Voorbij Calais varen we door de beboeide maar niet erg boeiende 'Passe de l'Est' en het 'Chenal Intermediaire' in de richting van Duinkerken en de Belgische kust. In de licht nevelige avondschemering maak ik een paar sfeerplaatjes van passerende schepen. We varen net buiten de boeien om de grote jongens de ruimte te geven. Ze varen hier in de vaargeul (gelukkig) al niet meer op topsnelheid.

Bij de Belgische grens is de zon al in zee gezonken en varen we in het donker richting Blankenberge, de bestemming voor vandaag. Bij de Frans-Belgische grens maakt een vaargeul een scherpe knik, lokaal bekend als de Zuyd Coote Pas. Waarschijnlijk omdat de boeien precies in het grensgebied liggen wordt er gebakkeleid wie dat moet betalen, want er is duidelijk bespaard op het aantal. In plaats van zoals gebruikelijk paartjes rode en groene boeien, ligt hier steeds maar een boei van een kleur, en moet je zelf maar uitzoeken wat de boeienrichting is om te weten aan welke kant het vaarwater ligt. De elektronica van de stuurinrichting raakt hiervan waarschijnlijk de kluts kwijt, want om onverklaarbare redenen draaien we zomaar een ererondje. Er gebeuren wel meer onverklaarbare dingen in de Raymarine installatie, er is bij de montage of calibratie waarschijnlijk een foutje gemaakt, want we raken regelmatig van de uitgezette koers. Maar met twee paar oplettende ogen aan boord leidt dat gelukkig niet tot ongelukken.

Bij het binnenvaren van de Belgische territoriale wateren gaat de zon onder, en varen we verder in het donker. Ter hoogte van Nieuwpoort worden we plotseling verblind door een fel zoeklicht, en worden we per marifoon opgeroepen ons bekend te maken. We zijn kennelijk al een tijdje gevolgd door een volledig donker gekleurde boot met gedoofde navigatieverlichting, die we ook op de radar niet hebben gezien, we worden volkomen verrast. Die Belgen kunnen zeker niet lezen, want de bootnaam staat met koeienletters op de boot. Maar een strenge stem met hevig Belgisch accent die meldt dat hier de Belgische politie spreekt, laat geen ruimte voor grapjes. Na meerdere keren de bootnaam in het international alfabet gespeld te hebben (wat zijn die gasten traag van begrip, of kunnen ze niet schrijven ?), en het verstrekken van alle mogelijke gegevens zijn de twijfels over onze bedoelingen kennelijk weggenomen, en mogen we verder varen. De navigatieverlichting bij de politie gaat weer uit en weg stuiven ze in stealth mode, op zoek naar een nieuwe prooi.

Na enige tijd komt Blankenberge in zicht op de plotter, en om twee uur 's nachts varen we bij laag water tussen het in het donker nogal spookachtig aandoende staketsel door in de richting van de ons welbekende Scarphout Yacht Club, en vinden een plaatsje aan de langssteiger.

Vandaag gevaren :  136 mijl ; totaal tot nu toe 191 mijl vanaf Southampton.

(door op de foto's een of twee keer te klikken kunnen ze in groter formaat worden weergegeven)