Kleinste bewoonde Waddeneiland

Woensdag 23 juni was het dan zover : voor ons allen wachtte het eerste bezoek aan Nederlands' kleinste Waddeneiland, 17 km lang en 4 km breed met 1000 inwoners. Cees heeft in z'n diensttijd ooit over het Wad een barre overtocht te voet gemaakt, maar toen niets van het eiland gezien. Dus nu met onze 'privé' snelboot vanaf Esonstad door de sluizen bij Lauwersoog over een spiegelgladde Waddenzee naar 'Schier', dat z'n naam te danken heeft aan de Schiere monniken, die daar al in 1465 hun eerste kerkje bouwden. De Friese familie van Starkenborgh Stachouwer heeft de 'Heerlijkheid Schiermonnikoog' van 1638 tot 1859 in bezit gehad, maar verkocht het aan John Eric Banck, die het vervolgens in 1878 aan de Duitse graaf  Bernstorf verkocht. Na de Tweede Wereldoorlog werd het weer Nederlands. Het enige dorpje op het eiland heet ook Schiermonnikoog, en is gebouwd als vervanger van het oude, westelijker gelegen dorp dat in 1760 in zee verdween.

Terug in het heden : het bleek een fantastische dag. Het strand ligt op loopafstand van het dorp, en eenmaal op het strand genoten Arnold en Bart volop, ze gaven daar wel ieder hun eigen invulling aan.
Arnold vermaakte zich prima in een stroompje tussen de zandbanken, nadat we hem hadden verlost van de nodige in de weg zittende kleding en een door zeewater tot reusachtige afmetingen opgezwollen luier.

Na enige substantiële bijdragen aan de lokale Schierse horeca en economie vanwege de periodieke honger en dorst keerden we aan het eind van de middag zoals dat heet moe maar voldaan terug naar Esonstad.

Op de terugweg via het Wad keken we nog uit naar een vlakbij gesignaleerde en waarschijnlijk verdwaalde Orca, maar die bleek al gevangen en getransporteerd naar het Dolfinarium in Harderwijk.
Hij of zij haalde 's avonds zelfs het TV journaal. De Orca blijkt zeer verzwakt en overleeft het avontuur mogelijk niet.

De schipper van de snelboot was kennelijk nog niet erg ervaren, want aanleggen kon hij niet. Wij kregen er het heen en weer van. De aanlegprocedure duurde bijna net zo lang als de overtocht. Dat had de schipper waarschijnlijk al voorzien, want  we vertrokken een kwartier te vroeg vanaf het eiland. Leuk voor passagiers die dachten op het laatste moment nog de boot te kunnen halen.